Ιστορικά στοιχεία

 

Φωτογραφικό υλικό

 

Φωτό του Σήμερα

 

Δράσεις Ατρακηνών

 

Χάρτης Περιοχής

 

Χρήσιμα

 

Επικοινωνία

 

 

 

Ήθη - Έθιμα - Παράδοση

Στο χώρο αυτό παρουσιάζονται κείμενα και στοιχεία που δίνουν στοιχεία για την Πηνειάδα μέσα από τα έθιμα και την παράδοση. Ακολουθήστε τους συνδέσμους που παρατίθενται παρακάτω και περιηγηθείτε.

 


Από πού έρχεται ο Αϊ-Βασίλης

O Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Νικόλαος, ο Σάντα Κλάους των Αμερικανών και των Δυτικοευρωπαίων καθώς και ο Αϊ-Βασίλης των παιδιών των νεοελλήνων τέτοιες ημέρες κάνουν την ίδια δουλειά. Αλλά έχουν τόσες διαφορές που μοιάζει να αποτελούν τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα. Στην πραγματικότητα και στη φαντασία. Για όλον τον κόσμο ο Σάντα Κλάους ζει στον Βόρειο Πόλο. Και όμως γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μικρά Ασία.

  Ο Αϊ-Βασίλης των παιδιών των νεοελλήνων, από την άλλη, άμεσα συνδεδεμένος με τις χολιγουντιανές ταινίες, ζει σε ένα χωριό της Λαπωνίας. Αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόντο. Μπέρδεμα; Στο διάβα των αιώνων δύο σημαντικότατα πρόσωπα, δύο Άγιοι της Μιας και Αδιαίρετης Εκκλησίας που με τα συγγράμματα, την πορεία, το κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο τους καθόρισαν την πορεία της θεολογικής σκέψης και της ποιμαντικής διακονίας, φαίνεται να αποτελούν αντικείμενο καταναλωτισμού. Αμφισβητήθηκαν, συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και όμως οι δύο άγιοι στάθηκαν πάντα δίπλα στους ανθρώπους. Και ίσως το μόνο αληθινό στοιχείο σε όλο τον μύθο που έχει δημιουργηθεί γύρω από την απεικόνιση των προσώπων τους είναι το χαμόγελο της αισιοδοξίας και αγάπης που μοιράζουν στους ανθρώπους.

Ο Μέγας Βασίλειος

Γεννημένος το 329 και μεγαλωμένος στην Άνισα του Πόντου ο Μέγας Βασίλειος αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους Πατέρες και διδασκάλους του χριστιανισμού και είναι ο θεμελιωτής της Καππαδοκικής Θεολογίας. Γόνος αστικής οικογενείας μεγάλωσε δίπλα στον πατέρα του ο οποίος ήταν δάσκαλος της ρητορικής στη Νεοκαισάρεια και υπό την επίβλεψη της μητέρας του Εμμέλειας και της γιαγιάς του Μακρίνας που είχαν ιδρύσει μια γνωστή μοναστική αδελφότητα της εποχής. Αδελφός του Γρηγορίου Νύσσης, μια από τις κύριες θεολογικές μορφές του χριστιανισμού, ο Βασίλειος ήταν γνώστης της ελληνικής φιλοσοφίας και ποίησης. Οι λαμπρές για την εποχή σπουδές του έδωσαν στον Βασίλειο τη δυνατότητα να κατανοήσει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία.

  Από τη Νεοκαισάρεια ξεκίνησε και σπούδασε στην Καισάρεια, στην Κωνσταντινούπολη, στη Νικομήδεια και στην Αθήνα όπου μαθήτευσε στη μεγάλη ρητορική σχολή και σύμφωνα με πολλές πηγές είχε συμφοιτητή τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ιουλιανό τον γνωστό ως Παραβάτη. Εκεί έμαθε την αρχαία ελληνική φιλοσοφία την οποία προσπάθησε να «παντρέψει» με τον χριστιανισμό. Την περίοδο αυτή γνωρίζει και τον μετέπειτα Πατέρα της Εκκλησίας Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, ο οποίος θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην πορεία της θεολογικής σκέψης αλλά και του Μεγάλου Βασιλείου. Μαζί με τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό μαθήτευσε δίπλα στον μεγαλύτερο ρήτορα της εποχής Λιβάνιο, ο οποίος συνδέθηκε άμεσα με τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

  Πνεύμα ανήσυχο ο Βασίλειος διδάχθηκε από τους ασκητές. Ως και τα 28 του χρόνια ήταν δάσκαλος της ρητορικής. Η μάθησή του δίπλα στους ασκητές της Αιγύπτου ήταν καθοριστική και ο μέχρι τότε κατηχούμενος αποφάσισε να βαπτιστεί χριστιανός. Το 362 χειροτονείται από τον Μητροπολίτη Καισαρείας Ευσέβιο και παρά τη θέλησή του πρεσβύτερος. Και αυτή η περίοδος θα καταγραφεί ως η πρώτη φάση των εκατοντάδων επικρίσεων που θα δεχθεί ο Μέγας Βασίλειος αφού θα σημειωθεί η πρώτη από τις δεκάδες συγκρούσεις που θα έχει. Η σύγκρουσή του με τον Μητροπολίτη Καισαρείας θα τον οδηγήσει στο ασκητήριό του στην Ανισα όπου και θα συγγράψει το πρώτο από τα πολλά μεγάλα θεολογικά έργα του το γνωστό «Κατά Ευνομίου», με το οποίο θα διασαφηνίσει τη διδασκαλία της Εκκλησίας για το Άγιο Πνεύμα.

  Αυτήν την εποχή θα καταγραφεί και η πρώτη σημαντική βοήθεια που του προσφέρει ο φίλος του ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός αφού θα είναι ο άνθρωπος που θα μεσολαβήσει για να ξεπεραστούν τα προβλήματα του Βασιλείου με τον Μητροπολίτη Νεοκαισαρείας. Και ο ίδιος ο Μέγας Βασίλειος θα δείξει πώς ένας μεγάλος ρήτορας, δάσκαλος και θεολόγος μπορεί να είναι ταυτόχρονα και ποιμένας. Και στον λιμό του 367 θα προσφέρει ακόμη και την πατρική περιουσία του για την αντιμετώπιση των αναγκών των ανθρώπων που επένοντο. Η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία. Και το 370 και πάλι με τη βοήθεια του Γρηγορίου θα εκλεγεί με την υποστήριξη του επισκόπου Ναζιανζού Γρηγορίου, πατέρα του Ναζιανζηνού Μητροπολίτη Καισαρείας, παρά τις έντονες αντιδράσεις αντιπάλων του, κυρίως των αρειανών. Ως Μητροπολίτης Καισαρείας έδωσε μεγάλες μάχες για την ανεξαρτησία της Εκκλησίας και αντέδρασε σθεναρά στις απειλές που εξετόξευσε εναντίον του ο αυτοκράτορας Ουάλης ο οποίος υπήρξε οπαδός του Αρειανισμού.

  Το 372 άρχισε την ανοικοδόμηση συγκροτήματος ευαγών ιδρυμάτων, που αργότερα ονομάστηκε Βασιλειάδα και περιελάμβανε πτωχοκομείο, νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, λεπροκομείο και την παροχή συσσιτίων.

  Αγωνίστηκε για την ενότητα της Εκκλησίας και για την αντιμετώπιση του προβλήματος που υπήρχε με τους Ευσταθιανούς ομοουσιανούς και το «αντιοχειανό σχίσμα» και μετά την εκδημία του Μεγάλου Αθανασίου όλες οι Εκκλησίες αναγνώρισαν τον Μέγα Βασίλειο ως τον μεγαλύτερο εκφραστή της παράδοσης του χριστιανισμού. Αντιμετώπισε εκατοντάδες επικρίσεις από τους αντιπάλους του. Επικρίσεις ακόμη και από τους εκπροσώπους της Δυτικής Εκκλησίας οι οποίοι πολλές φορές στο παρελθόν τον είχε εξυμνήσει. Άφησε την τελευταία του πνοή στα τέλη Δεκεμβρίου και το σκήνωμά του ενταφιάστηκε την 1η Ιανουαρίου του έτους 379 με πρωτοφανείς για την εποχή εκδηλώσεις σεβασμού και τιμής.

Ο Άγιος-Βασίλης των Ελλήνων

Οι νεοέλληνες φαίνεται ότι υιοθέτησαν το αμερικανικό έθιμο του Σάντα Κλάους και το προσάρμοσαν στη δική τους παράδοση. Επειδή ο Άγιος Νικόλαος εορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου τα παιδιά των νεοελλήνων εορτάζουν τον Σάντα Κλάους των αμερικανικών ταινιών την Πρωτοχρονιά, δηλαδή την ημέρα της εορτής του Μεγάλου Βασιλείου.

  Τα παιδιά ψάλλουν τα κάλαντα και πληροφορούνται μέσα από αυτά ότι ο «Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία». Μαθαίνουν ότι βαστάει «εικόνα και χαρτί. Χαρτί και καλαμάρι», που ο στίχος των προπαππούδων μας φαίνεται να δείχνει τη θεολογική παιδεία και μόρφωση του Αγίου. Τα παιδιά λαμβάνουν τα δώρα τους από τον χοντρό και καλοκάγαθο γέροντα με την κόκκινη στολή και τη μακριά γενειάδα. Και όλοι κόβουν την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα η οποία αποτελεί σύμφωνα με τους λαογράφους τη μεταφορά στους αιώνες της προσφοράς του Μεγάλου Βασιλείου.

  Σύμφωνα με την παράδοση οι κάτοικοι της Καισαρείας κλήθηκαν να δώσουν πρόσθετους φόρους στον αυτοκράτορα και επειδή δεν είχαν χρήματα προσέφεραν ως και τα χρυσαφικά τους αλλά και κάθε είδους τιμαλφή που διέθεταν. Ο Άγιος Βασίλειος ως Μητροπολίτης Καισαρείας κατάφερε να ανατρέψει την απόφαση του αυτοκράτορα ο οποίος και επέστρεψε τους φόρους. Επειδή όμως ο Μέγας Βασίλειος δεν γνώριζε ποιος έδωσε τι και σε ποιον ανήκαν τα κοσμήματα διέταξε τις γυναίκες να ψήσουν πίτες μέσα στις οποίες τοποθέτησε τις λίρες και τα κοσμήματα και τα έδωσε στους φτωχούς.

Μια άλλη εκδοχή της παράδοσης φέρει τον Μέγα Βασίλειο να κάνει περίπατο και να αντικρίζει προ των πυλών της πόλης τους εχθρούς. Τότε, επιστρέφοντας στον ναό, έκανε ένα φλογερό κήρυγμα και κάλεσε τους πιστούς να προσφέρουν τον οβολό τους για την άμυνα της αυτοκρατορίας.

Αν έρθουν οι εχθροί, ποιος θα έχει λαιμό για να φορέσει περιδέραιο, χέρι για να περάσει βραχιόλια και δάχτυλα για τα δαχτυλίδια του; Ρώτησε τους πιστούς οι οποίοι προσέφεραν ό,τι μπορούσαν. Η πολιορκία λίγο αργότερα λύθηκε και ο τότε Μητροπολίτης Καισαρείας διέταξε τις γυναίκες να φτιάξουν πίτες στις οποίες έβαλε μέσα τα χρυσαφικά και τις προσέφερε στους πιστούς.

Αυτός ο Άγιος είναι ο Αϊ -Βασίλης- Σάντα Κλάους των ελληνόπουλων και εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου, οπότε και άφησε την τελευταία του πνοή ο Μέγας Βασίλειος, ο Μητροπολίτης Καισαρείας.

Ο Νικόλαος Επίσκοπος Μύρων

 

Γεννήθηκε το 270 στα Πάταρα της Μικράς Ασίας από ευσεβείς και πλούσιους γονείς. Ο αδελφός του πατέρα του τον γνώρισε στον τότε επίσκοπο των Μύρων ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και προφήτευσε ότι ο νεαρός κληρικός ιερέας θα «γίνει γλυκιά παρηγοριά των θλιβομένων, άριστος ποιμένας των ψυχών, θα γυρίσει πολλούς από την πλάνη στον χριστιανισμό και θα σώσει πολλούς από τον κίνδυνο του θανάτου» όπως αναφέρεται.

  Έπειτα από προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους θα επιστρέψει στα Μύρα και θα εκλεγεί επίσκοπος. Κατά τους μεγάλους διωγμούς των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιλιανού συλλαμβάνεται, φυλακίζεται και βασανίζεται.

  Η άνοδος του Μεγάλου Κωνσταντίνου στον αυτοκρατορικό θρόνο σηματοδοτεί νέες εξελίξεις. Ο Επίσκοπος Μύρων αποφυλακίζεται και επιστρέφει στην επαρχία του όπου συνεχίζει το έργο του. Βαπτίζει χριστιανούς, συμπαραστέκεται στους φτωχούς και στους αδυνάτους, αποφυλακίζει κρατουμένους, τρέφει πεινασμένους και συνοδεύει τους ταξιδιώτες, ιδιαίτερα τους ναυτικούς σε επικίνδυνα μέρη.

  Ακόμη φαίνεται ότι συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και κατατρόπωσε τον Άρειο.

  Στις 6 Δεκεμβρίου και μεταξύ των ετών 345 και 352 ο Επίσκοπος Μύρων Νικόλαος αφήνει την τελευταία του πνοή. Το σκήνωμά του ενταφιάζεται στην κατακόμβη του καθεδρικού ναού στα Μύρα. Ιδιαίτερα λαοφιλής, οι πιστοί έσπευδαν να προσευχηθούν στον επίσκοπο για ένα θαύμα και η επιθυμία τους πραγματοποιούνταν. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έχτισε στις Βλαχέρνες ναό αφιερωμένο στη μνήμη του.

  Έως το 1087 όμως το σκήνωμά του παρέμεινε στα Μύρα και ανέβλυζε μύρο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλεξίου Α΄ του Κομνηνού και ενώ πόλεις της Μικράς Ασίας ερημώνονταν εξαιτίας των επιθέσεων των Τούρκων το σκήνωμα του Αγίου μεταφέρθηκε από ιταλούς ναυτικούς στο Μπάρι της Ιταλίας. Εκεί αρχικά τοποθετήθηκε στον Ναό του Τιμίου Προδρόμου κοντά στη θάλασσα και αργότερα στην ειδική βασιλική που χτίστηκε. Τα λείψανα του Αγίου είχαν χαθεί ως το 1953 οπότε και βρέθηκαν στην κρύπτη του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι.

Ο Σάντα Κλάους

Η φήμη του Αγίου Νικολάου άρχισε να διογκώνεται στο πέρασμα των αιώνων. Από το 1087 οπότε και το σκήνωμα του Επισκόπου Μύρων Νικολάου τοποθετήθηκε στο Μπάρι της Ιταλίας, ένα από τα γνωστά λιμάνια της εποχής, η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη. Και όλοι οι χριστιανοί εόρταζαν τον προστάτη των ναυτικών και των παιδιών στις 6 Δεκεμβρίου, οπότε και άφησε την τελευταία του πνοή.

  Σύμφωνα με την παράδοση που τον ακολουθούσε από τη Μικρά Ασία ο Άγιος Νικόλαος ήταν ένας από τους προστάτες των παιδιών καθώς διέσωσε τρεις μικρές κοπέλες από την πορνεία. Όπως καταγράφεται ο Επίσκοπος Μύρων περνούσε έξω από ένα σπίτι και έχοντας διορατικότητα αντιλήφθηκε ότι ο άλλοτε πλούσιος πατέρας εκπόρνευε τις κόρες του προκειμένου να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματά του. Σύμφωνα με όσα λέγονται ο Άγιος παρενέβη τρεις φορές, σπρώχνοντας και γκρεμίζοντας τον τοίχο τον οποίο και γέμισε με χρυσές λίρες στην προσπάθειά του να σώσει και τα τρία κορίτσια από την πορνεία.

  Η τιμή των Ιταλών προς τον Άγιο Νικόλαο διαδόθηκε γρήγορα σε ολόκληρη την Ευρώπη ακόμη και στις προτεσταντικές κοινωνίες όπως ήταν η ολλανδική. Και από τους ολλανδούς και ιταλούς αποίκους και μετανάστες επεκτάθηκε στον Νέο Κόσμο- η φήμη του εξαπλώθηκε αρχικά στην Νέα Υόρκη και αργότερα παντού στις ΗΠΑ. Μάλιστα στα τέλη του 18ου αιώνα αποτέλεσε και ένα από τα σύμβολα αντίθεσης προς την αγγλική αποικιοκρατία και τη βασιλεία. Μέχρι τότε βέβαια ο Άγιος απεικονιζόταν, όπως ήταν πάντα γνωστός, με το μαύρο ράσο και τη μακριά γενειάδα του. Τα πάντα όμως αρχίζουν να αλλάζουν το 1860 όταν ο Άγιος Νικόλαος μετατρέπεται στον γνωστό σήμερα Σάντα Κλάους.

  Όταν ο πιο σημαντικός αμερικανός σχεδιαστής γελοιογραφιών, σκίτσων ζωγράφος Τόμας Ναστ άρχισε να δίνει τη μορφή του χοντρού και αγαθού γέροντα στον Άγιο Νικόλαο. Ο Τόμας Ναστ, σχεδιαστής και των γνωστών σημάτων των δύο κομμάτων των ΗΠΑ- Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών-, άρχισε να δημιουργεί έναν μεγάλο μύθο. Και σε αυτόν φαίνεται ότι ανήκει η πολιτογράφηση του Αγίου Νικολάου ως πολίτη του Βορείου Πόλου με το σκεπτικό ότι οι περισσότεροι μετανάστες στις ΗΠΑ προέρχονταν από τις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Αυτός φαίνεται ότι του δίνει και τον σάκο με τον οποίο επισκέπτεται από την καμινάδα τα παιδιά και τους μοιράζει δώρα, κατά τα πρότυπα του Αγίου Νικολάου που έσπασε τον τοίχο δίνοντας τις λίρες για να σώσει τα τρία μικρά κορίτσια από την πορνεία.

  Το 1875 ο Λούις Πραγκ δημιουργεί τις πρώτες ευχετήριες κάρτες των Χριστουγέννων και του Νέου Έτους που φέρουν τη μορφή του Σάντα Κλάους.

  Ο Άγιος όμως των παιδιών που μοιράζει δώρα γίνεται σε όλο τον πλανήτη γνωστός από τη μεγαλύτερη πολυεθνική εταιρεία αναψυκτικού στον κόσμο, την Coca-Cola, η οποία μετά το μεγάλο οικονομικό κραχ και μεταξύ των ετών 1926 και 1930 παίρνει τον Άγιο των Ιταλών και των Ολλανδών και τον μετατρέπει σε μεγάλο θρύλο. Και ο διαφημιστής Χλάντον Σάμπομ τον καθιστά το ισχυρότερο όπλο διείσδυσης στην αγορά. Ντύνει τον Άγιο με κόκκινη στολή την οποία όπως φαίνεται παίρνει από τους κόκκινους νάνους της σκανδιναβικής μυθολογίας που διατηρούν ζωντανές τις ρίζες των παγωμένων δένδρων και αναμένουν την έλευση της άνοιξης.

  Στην Ευρώπη ο Σάντα Κλάους άρχισε να κάνει την εμφάνισή του και να κατακτά τα παιδιά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρά τη σθεναρή αντίδραση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κυριάρχησε σε όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

  Εορτάζεται δύο φορές τον χρόνο: στις 6 Δεκεμβρίου, όταν τιμάται και η μνήμη της κοιμήσεως του Νικολάου Επισκόπου Μύρων, αλλά και την παραμονή των Χριστουγέννων όπως απαιτεί «το αμερικανικό έθιμο» με το μοίρασμα των δώρων στα παιδιά.

Πηγή πληροφόρησης: http://www.tovima.gr/ ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008


^ κορυφή σελίδας


Το έθιμο της βασιλόπιτας

Το κόψιμο της βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν. Στην αρχαιότητα υπήρχε το έθιμο του εορταστικού άρτου, τον οποίο σε μεγάλες αγροτικές γιορτές οι αρχαίοι Έλληνες προσέφεραν στους θεούς. Τέτοιες γιορτές ήταν τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια.
  Στα Κρόνια, εορτή του θεού Κ(Χ)ρόνου, που λατρεύονταν στην Ελλάδα και στα Σατουρνάλια (saturnalia) της Ρώμης, έφτιαχναν γλυκά και πίττες, μέσα στα οποία έβαζαν νομίσματα και σε όποιον τύχαινε το κομμάτι, ήταν ο τυχερός της παρέας... Η ορθόδοξη παράδοση συνέδεσε το έθιμο με τη βασιλόπιτα.

Η ιστορία της βασιλόπιτας
 
Μια ιστορία που συνέβηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια, πριν από 1500 χρόνια περίπου, στην πόλη Καισάρεια της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισάρειας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του.
Κάποια μέρα όμως, ένας στρατηγός-τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισάρειας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.
  Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισάρεια. Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν. Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη.

  Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον στρατηγό. Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει.

  Οι χριστιανοί της Καισάρειας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν. Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα προσέφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του και διέταξε το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης.

  Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά, έγινε το θαύμα!
  Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του. Σε ελάχιστο χρόνο ο στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι. Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισάρειας.

  Τότε όμως, ο Δεσπότης της, ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ότι ήταν δικό του. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Κάλεσε λοιπόν τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά.
  Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισάρειας. Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της. Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα. Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί.

  Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα

Πηγή πληροφόρησης: http://www.agrotravel.gr


^ κορυφή σελίδας


 

Το έθιμο της Γκαμήλας (Καμήλας)

στην Πηνειάδα του Νομού Τρικάλων

  Την ημέρα των Θεοφανείων, στις 6 Ιανουαρίου, αναβιώνει στην Πηνειάδα του Νομού Τρικάλων το έθιμο της Γκαμήλας.

  Πρόκειται για ιδιοκατασκευή με υλικά: 

  1. Ένα κρανίο από σκελετό μεγάλου ζώου (αλόγου, μουλαριού, γαϊδουριού ή αγελάδας)

  2. Μια μακριά ξύλινη σκάλα

  3. Μερικές ελαφριές κουβέρτες ή σεντόνια και

  4. Μια ακολουθία από μερικά ζώα σαμαρωμένα (συνήθως γαϊδουράκια) για το κουβάλημα των κερασμάτων, που προσφέρουν οι νοικοκύρηδες.

Το ομοίωμα της Γκαμήλας κουβαλάνε στους ώμους τρεις ή τέσσερις άνδρες, ανάλογα με το μήκος της, τους οποίους αλλάζουν κάποιοι άλλοι, όταν κουραστούν.

  Οι σιαγώνες του κρανίου κινούνται, αφού τραβηχτεί ένα σχοινί από τον πρώτο στη σειρά κουβαλητή της Γκαμήλας.

  Ο τελευταίος κουβαλητής καταβρέχει με μπουκάλι νερού, που έχει τρύπα στο πώμα, όσους περίεργους πλησιάζουν ¨το ζώο¨ υπερβολικά.

  Στη δράση συμμετέχουν πάρα πολλά άτομα και είναι όλοι μεταμφιεσμένοι, πάντα ανάλογα με το ρόλο που έχουν. Πλήθος κόσμου ακολουθεί την κουστωδία, αρκετές φορές υπό τη συνοδεία παραδοσιακής ορχήστρας.

  Η κουστωδία μπαίνει στον αυλόγυρο του κάθε σπιτιού και εκεί αρχίζει μια στιχομυθία του καμηλιέρη με τους νοικοκύρηδες, με στόχο πειραχτικό, αστείο και χιουμοριστικό.

  Η Γκαμήλα είναι ναζιάρα, πεισμώνει, επιτίθεται, χαίρεται, κάνει την άρρωστη και απαιτεί κέρασμα. Όλα τα καμώματα της Γκαμήλας τα χειρίζεται ο Καμηλιέρης με δεξιοτεχνία, ο οποίος δεν παραλείπει να σατιρίσει τα γεγονότα της καθημερινότητας και τα επίκαιρα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία. Η ευρηματικότητα του Καμηλιέρη είναι αυτή που δίνει το βασικό τόνο, για ξεκαρδιστικά γέλια όλου του κόσμου που ακολουθεί. Βασικός του στόχος είναι τα παινέματα προς τους νοικοκύρηδες του σπιτιού, να εξασφαλίσουν μεγαλύτερο φιλοδώρημα και κεράσματα.

  Οι νοικοκύρηδες ακούνε τα παινέματα, συμμετέχουν στη στιχομυθία, δίνουν κάποιο φιλοδώρημα ανάλογο και με την οικονομική τους κατάσταση και κερνάνε τους καμηλιέρηδες με σπιτικά εδέσματα (λουκάνικα, χοιρινούς μεζέδες (αλευριά, τσιγαρίδες), γλυκά, κρασί, αλεύρι κ. ά.)

  Κατά το σούρουπο και αφού έχουν περάσει από όλα τα σπίτια, στήνουν γλέντι τρικούβερτο που κρατάει μέχρι τις πρωινές ώρες, με όλα τα φιλοδωρήματα και κεράσματα που συγκεντρώθηκαν.

  Με δεδομένη την έλλειψη ψυχαγωγίας κατά τα παλιότερα χρόνια, δεν απέχει καθόλου απ’ την πραγματικότητα, αν πούμε ότι ήταν ένα υψηλό ψυχαγωγικό και καλλιτεχνικό γεγονός.

  Δε σώζεται κάποια μαρτυρία για την προέλευση και ερμηνεία του εθίμου και δεν υπάρχει τεκμηριωμένη πληροφόρηση για το συμβολισμό του.

  Παράδοση στο ρόλο του Καμηλιέρη κατά τη διάρκεια των παιδικών μας χρόνων, δημιούργησε ο Ηλίας Περιστέρης, ενσαρκώνοντάς τον με μεγάλη φαντασία, θεατρικότητα και παραστατικότητα.

  Το έθιμο αναβιώνει τουλάχιστον και:

  1. Στο Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδας, την Πρωτοχρονιά

  2. Στην περιοχή της Κοζάνης, την περίοδο της Αποκριάς και

  3. Σε χωριά της Βόρειας Εύβοιας, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα


^ κορυφή σελίδας


Το έθιμο της Γκαμήλας

στην υπόλοιπη Ελλάδα

(Τα στοιχεία βρέθηκαν στο διαδίκτυο)

 

Το έθιμο της Γκαμήλας στο Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδας

  Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς στο Ν. Μοναστήρι αναβιώνει το παλιό αυτό έθιμο. Το έθιμο παραπέμπει στην αρχαιότητα που μεταμφιεσμένοι οι άνθρωποι γιόρταζαν και τιμούσαν τον Θεό Διόνυσο με σάτιρες και χορούς σε «ξέφρενους» ρυθμούς. Με την επικράτηση της χριστιανικής θρησκείας τα έθιμα διαμορφώθηκαν ανάλογα για να μπορέσουν να διατηρηθούν.
  Οι ντιβιτζήδες (καμηλιέρηδες, από την λέξη "ντιβέ" που στα αραβικά σημαίνει καμήλα) ήταν οι έμποροι της εποχής που με καραβάνια από καμήλες διακινούσαν το εμπόριο από και προς τις περιοχές της Ανατολής και της Αραβίας. Καθώς λοιπόν μετέφεραν προϊόντα από τις χώρες της Ανατολής, το έθιμο συνδέθηκε με τον Άγιο Βασίλειο που φέρνει δώρα, από την Καισάρεια.

  Οι ντιβιτζήδες ντύνονται με προβιές και φορούν στο κεφάλι το καούκι που είναι καπέλο και μάσκα μαζί. Είναι φτιαγμένο από «κιτσιά» (αρνίσιο μαλλί ζεματισμένο για να κολλήσουν οι ίνες μεταξύ τους) και στολισμένο με καθρεφτάκια (για τον εξορκισμό των πνευμάτων) και πολύχρωμες κορδέλες και στη θέση των δοντιών έχουν «αρμάθες» από ξερά φασόλια. Στη μέση και στα πόδια φορούν μικρά κουδουνάκια που δημιουργούν θόρυβο όταν χορεύουν ή τσακώνονται οι ντιβιτζήδες. Στα χέρια κρατούν το «τοπούζ» (ξύλινο ρόπαλο που το χρησιμοποιούσαν σαν όπλο στα ταξίδια τους) με το οποίο κτυπούν χάμω «εκβιάζοντας» κατά κάποιο τρόπο τη γονιμότητα της γης.

  Η καμήλα είναι μια ξύλινη κατασκευή σκεπασμένη με «τσόλι» (υφαντό από τραγίσιο μαλλί με ένα μακρόστενο λαιμό από προβιά όπως και το κεφάλι της, με κρεμασμένα πολλά μεγάλα μπρούτζινα κουδούνια (τούτσα). Ο θόρυβος των κουδουνιών καθώς η καμήλα κουνιέται συντελεί στο ξύπνημα της φύσης από την χειμωνιάτικη νάρκη. Η καμήλα στερεώνεται με ζωνάρια δεμένα σταυρωτά πάνω στο ανθρώπινο σώμα και ζυγίζεται με τέχνη για να μην γέρνει και κουράζει τον «καμιλτζή». Ο καμιλτζής φροντίζει να φορά τα καθημερινά καφέ πουτούρια του (από δεύτερης ποιότητας μαλλί και όχι τα μαύρα επίσημα ρούχα.
  Οι ντιβιτζήδες, η καμήλα, ο γκαϊντατζής ή ο φιουρτζής (παίζει φλογέρα) συνοδεύουν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τις σάρτες από σπίτι σε σπίτι. Οι νοικοκυραίοι αφού ακούσουν τα τραγούδια και τα παινέματα  κερνούν όλους και δίνουν και κάποιο φιλοδώρημα. Πολλές φορές η καμήλα πέφτει κάτω και κάνει την άρρωστη και σηκώνεται μόλις βγει το κέρασμα.

  Ανήμερα την Πρωτοχρονιά αμέσως μετά την λειτουργία στην εκκλησία, οι ντιβιτζήδες, οι καμήλες και οι μουσικοί ανοίγουν τον χώρο στην πλατεία του χωριού, όπου συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι χορεύοντας κυρίως ζωναράδικο και συγκαθιστό. Επειδή ο ζωναράδικος χορεύεται σε ανοιχτό χώρο, δεν υπάρχει ανάγκη να κρατιούνται από τα ζωνάρια (για εξοικονόμηση χώρου) και κρατιούνται από τα χέρια. Ο χορός χορεύεται «ντούσκος» (στρωτός) γιατί τα τραγούδια που τον συνοδεύουν είναι στρωτά και όχι γρήγορα.

Το κατ' εξοχήν τραγούδι της εκδήλωσης αυτής είναι οι «καμήλες»:
 

Καλές καμήλες, καλές καμήλες,
Καοά κορτσούδια, καοά κορτσούδια (καοά=καλά)
Καλές καμήλες, καλές καμήλες

Καοά παλ'κάρια, καοά παλ'κάρια
Καλές καμήλες, καλές καμήλες
Kαοά στουλδούδια, καοά στουλδούδια
Σείς δεν μι ξερ'τι, 'σεις δεν μι ξερ'τι γω ποια 'υρεύου,
Γω ποια 'υρευού ιγώ μάνα 'υρεύου,
Ιγώ μάνα 'υρεύου τ'Ροτού Ντιρζούδα,
Τα Ροτού Ντιρζούδα (Ροτού=Ερατώ)
Τ'Ροτού Ντιρζούδα, τ'Ροτού Ντιρζούδα
Τ'μακρουμαλούσα ξανθομαλλούσα
Τ'μακρομαλλούσα ξανθομαλλούσα
Τ'συρτουφρυδούσα τ'συρτουφρυδούσα


  Οι μουσικοί προκειμένου να τιμήσουν και τους ντιβιτζήδες που είναι ανατολικής καταγωγής, παίζουν τον συγκαθιστό που ηχητικά συγγενεύει με χορούς της πατρίδας τους. Οι ντιβιτζήδες και οι καμήλες χορεύουν έντονα, παλαβά και τους αναγκάζουν να παίξουν πιο γρήγορα, ο ρυθμός αρχίζει να γέρνει προς το τσιφτετέλι και γι αυτό λέγεται και κατσιβέλικος (γύφτικος) ή ντιβιτζήδικoς.

Πηγή πληροφόρησης : http://62.103.43.226/cultureportalweb/viewitems 


Το έθιμο της Γκαμήλας σε οικισμούς της Βόρειας Εύβοιας

   Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια αναβίωσης των εθίμων της πιπεργιάς και της γκαμήλας σε οικισμούς της Βόρειας Εύβοιας.
Έθιμο της γκαμήλας:
 
Το έθιμο της γκαμήλας γίνεται τη δεύτερη μέρα του Πάσχα. Το ομοίωμα της γκαμήλας κατασκευασμένο από ξύλο, ύφασμα και κρανίο ζώου (βοδιού, γαϊδάρου ή αλόγου) μεταφέρεται από άνδρες, τους γκαμλαράδες. Μια ομάδα από μεταμφιεσμένους σε διάφορες προσωπικότητες ακολουθούν την γκαμήλα από γειτονιά σε γειτονιά σατιρίζοντας τα γεγονότα της τοπικής επικαιρότητας και τραγουδώντας.

Πηγή πληροφόρησης: http://www.servitoros.gr/evia/view.php/673 


Το έθιμο της Γκαμήλας στην Κερασιά Εύβοιας

  Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα κάθε χρόνου, στην Κερασιά της βόρειας Εύβοιας γίνεται ένα περίεργο δρώμενο, το έθιμο της Γκαμήλας. Οι άνδρες του χωριού κατασκευάζουν (χρησιμοποιώντας ξύλα, πανιά και κρανίο αλόγου) ομοίωμα ζώου και το περιφέρουν με αρκετό ..σαματά αλλά και το ειδικό τραγούδι του εθίμου σ' όλο το χωριό. Σε κάθε σπίτι τους «φιλεύουν» (κρασί και άλλα σπιτικά εδέσματα) γιατί αλλιώς το ζώο θα "τσακίσει τα κλίματα".

  Όταν τελειώνει η περιφορά στα σπίτια του χωριού, μαζεύονται οι χωριανοί και στήνουν γλέντι στο οποίο προσφέρονται τα «φιλέματα» που συγκεντρώθηκαν από τα σπίτια.

Πηγή πληροφόρησης: http://www.visit-evia.com


^ κορυφή σελίδας


ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Παιδικά κάλαντα - Έργο του Νικηφόρου Λύτρα

 

  Τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς στην Πηνειάδα του Νομού Τρικάλων τα καλλανδίζαμε ξημερώματα 31ης Δεκεμβρίου προς 1η Ιανουαρίου.

  Ομάδες δύο, τριών ή και τεσσάρων παιδιών, ντυμένα ζεστά απ΄ τις μανάδες που μας ξύπναγαν μες στ΄ άγρια μεσάνυχτα, κατόπιν δικής μας παραγγελίας. Μας ζώνανε στη μέση κουδούνια διαφόρων μεγεθών και βάρους, σταθεροποιώντας τα και από τους ώμους, για να ξυπνάμε με τον εκκωφαντικό ήχο τους νοικοκύρηδες. Τελευταία αφήναμε την ξύλινη σκαλιστή σπάθα, που την περνούσαμε στη ζώνη μας και ανάλογα με την τέχνη που είχε πάνω της, καμαρώναμε. Φεύγαμε από το σπίτι για να συναντηθούμε με την παρέα και οι μανάδες μας ξεπροβόδιζαν στην πόρτα με ευχές.

  Τις περισσότερες φορές το κρύο ήταν τσουχτερό, έβρεχε ή χιόνιζε. Τίποτε όμως δεν ήταν ικανό να μας κάνει να γυρίσουμε πίσω. Ο αγώνας και η αγωνία ήταν να φτάσουμε πρώτοι στα περισσότερα σπίτια. Οι πρώτοι είχαμε πάντα μεγαλύτερο φιλοδώρημα απ΄τους νοικοκύρηδες, γιατί τους κάναμε ποδαρικό για τη Νέα Χρονιά. Πολλές φορές μας βάζανε να πατήσουμε ένα σίδερο, για να είναι όλοι υγιείς, γεροί και σιδερένιοι.

  Τα φιλοδωρήματα ήταν: Καρύδια, αμύγδαλα, σύκα, γλυκά και δεκαρίτσες (υποδιαιρέσεις της δραχμής) που είχαν για εμάς τα παιδιά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και αξία.

  Οι δεκαρίτσες των καλλανδισμάτων μας εξασφάλιζαν αγορές διαφόρων παιδικών εδεσμάτων για ολόκληρο το δεκαπενθήμερο των σχολικών διακοπών.

−  Να τα πουούμεεεε;

−  Να τα πείτε, να τα πείτε. Άιντι παιδούδια μ’ .

Αγιός Βασίλης έρχεται

Γενάρης ξημερώνει.

Βασίλη μ΄πούθεν έρχεσαι

΄πό πούθε κατεβαίνεις.

 

Εγώ απ΄τη μάνα μ΄έρχομαι

και στο σχολειό πηγαίνω.

Αν έρχεσαι απ΄τη μάνα σου

πες μας την αλφαβήτα.

 

Και στο ραβδί ακούμπησε

να πει την αλφαβήτα.

Και το ραβδί ήταν χλωρό

κι αμόλησε κλωνάρια."

 

Κλωνάρια χρυσοκλώναρα

χρυσομαλαματένια.

Αυτά τ΄αμπόλιασε ο Χριστός

με το δεξί το χέρι.

Με το δεξί, με το ζερβί

με τ΄άγιο το ευαγγέλιο.

 

Και του χρόνου, χρόνια πολλά

Σήμερα όλα είναι διαφορετικά ………….


^ κορυφή σελίδας


ΓΙΑΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΙΣ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Παρακάτω θα κάνουμε μια προσπάθεια να αποδείξουμε γιατί γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου. Αυτή η προσπάθεια είναι βασισμένη σε πληροφορίες και θεολογικές απόψεις και στόχο έχει να καταδείξει το ιστορικό της καθιέρωσης της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα εορτασμού των Χριστουγέννων, δηλαδή της γέννησης του Ιησού. Επίσης προσπαθούμε να αποτυπώσουμε τα διαφορετικά επιχειρήματα, απόψεις και αντεπιχειρήματα που υπάρχουν για αυτό το σπουδαίο γεγονός.

Ο χρονικός προσδιορισμός της έναρξης εορτασμού των γενεθλίων του Ιησού δεν μπορεί γίνει με βεβαιότητα.

Η γέννηση του Ιησού ως ανθρώπου παρουσιάζεται ως ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορία όλης την ανθρωπότητας (Ματθ. 1:18-23· Λουκ.2:1-7· Φιλιπ. 2:6-7). Παρόμοια εκφράζονται και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς κατά τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες.

Η σημαντική Δεσποτική γιορτή της κατά σάρκα γεννήσεως του Χριστού, είναι μια ιδιαίτερη γιορτή, η οποία σύμφωνα με τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό δεν θα πρέπει να συγχέεται με τα γενέθλια οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου, αφού στα Γενέθλια αυτά εορτάζουμε το μοναδικό και ανεπανάληπτο γεγονός ότι «εφάνη γαρ Θεός ανθρώποις δια γεννήσεως».

Τα Γενέθλια του Σωτήρα, με την έννοια που δίνει ο Γρηγόριος δηλ. ως Θεοφάνια, είναι γιορτή «αρχαιότατη» που «συνεωρτάζετο μέχρι της Δ' εκατονταετίας, υπό την καθολικωτέραν επίκλησιν Επιφάνεια, την στ' Ιανουαρίου...μετά της μεγάλης εορτής του Βαπτίσματος...ο συνεορτασμός των δύο αυτών εορτών εστηρίζετο εις την, ευθύς μετά την ιστόρησιν του Βαπτίσματος του Ιησού παρά του Ιωάννου, ρήσιν του Ευαγγελιστού Λουκά «και αυτός ην ο Ιησούς ωσεί ετών τριάκοντα αρχόμενος»...Πρώτος ποιείται μνείαν της εορτής Κλήμης ο Αλεξανδρεύς...». Η «αρχαιότητα» αφορά τον 3ο αιώνα και έπειτα καθώς είναι σαφές ότι η Εκκλησία των δύο πρώτων αιώνων δεν τηρούσε οποιονδήποτε εορτασμό της γέννησης του Χριστού.

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις της Καινής Διαθήκης, τόσο ο Ιησούς Χριστός όσο και οι μαθητές του δεν γιόρταζαν γενέθλια ανθρώπων, και ο ίδιος ζήτησε ρητά από τους ακολούθους του να τηρούν την ανάμνηση του θυσιαστικού θανάτου του. (Λουκ. 22:19, 20). Επίσης, οι Ιουδαίοι απέρριπταν τον εορτασμό των γενεθλίων καθώς θεωρούνταν παγανιστική συνήθεια και αυτή τη στάση ακολούθησαν και οι Χριστιανοί κατά τους δύο πρώτους αιώνες της χριστιανικής εκκλησίας. Ο χρονικός προσδιορισμός της έναρξης εορτασμού των γενεθλίων του Ιησού δεν μπορεί γίνει με βεβαιότητα.

Στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται ότι η ημέρα της γέννησης του Ιησού ήταν ένα εξαιρετικά χαρμόσυνο γεγονός τόσο για ανθρώπους όσο και για τα αγγελικά πλάσματα καθώς γεννήθηκε ως άνθρωπος ο Σωτήρας της υπάκουης ανθρωπότητας, χαρά που στα ιερά κείμενα εκδηλώνεται με ύμνους. Έτσι, για πολλές χριστιανικές ομολογίες ο εορτασμός των Χριστουγέννων αποτελεί κατεξοχήν την ανάμνηση του σωτηριώδους γεγονότος της ενσάρκωσης του Χριστού. Άλλωστε, σε ότι αφορά την Ορθόδοξη εκκλησία, κάθε θεσμός ή συνήθειά της θεωρείται ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει και να εξελιχθεί μέσα στον οργανισμό της αν δεν έχει καινοδιαθηκική κατοχύρωση.

Κοντά στην χρονική περίοδο που γεννήθηκε «ο Σωτήρας» της ανθρωπότητας, δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον ακριβή προσδιορισμό της άγνωστης ημερομηνίας στην οποία γεννήθηκε ο Ιησούς αφού θεωρούσαν σημαντικότερο το γεγονός της σάρκωσης του Μεσσία και της σωτηρίας της ανθρωπότητας, γεγονός που εορτάζεται και κατά την γιορτή των Χριστουγέννων στις περισσότερες χριστιανικές εκκλησίες.

Ο χρονικός προσδιορισμός της έναρξης εορτασμού των γενεθλίων του Ιησού δεν μπορεί γίνει με βεβαιότητα. Για μερικούς ερευνητές, τις πρώτες αναφορές περί εορτασμού της γέννησης του Χριστού (στις 6 Ιανουαρίου), τις συναντάμε στα κείμενα του Πάπα Τελεσφόρου (125-136 μ.Χ.), στοιχεία που από άλλους δεν θεωρούνται αυθεντικά, αλλά μεταγενέστερες παρεμβολές. Σε άλλες περιπτώσεις, έναρξη εορτασμού της γέννησης του Χριστού πιθανολογείται γενικά ο δεύτερος ή και ο τρίτος αιώνας. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ο εορτασμός των Χριστουγέννων έγινε για πρώτη φορά στην Αντιόχεια κατά τον 4ο αιώνα από τους Ευσταθιανούς, ένα χριστιανικό κίνημα που είχε άμεση σχέση με την Εκκλησία της Ρώμης.

 

Η Ημερομηνία 25η Δεκεμβρίου

Σύμφωνα με παράδοση του 8ου αιώνα, στο έργο Περί της Γεννήσεως του Χριστού προς Ζαχαρίαν τον Καθολικόν της Μεγάλης Αρμενίας του αρχιεπισκόπου Νικαίας Ιωάννη, στα αρχεία της Εκκλησίας της Ρώμης φέρεται να υπήρχε έγγραφο του Ιωσήφ που το οποίο καταδείκνυε ότι ο Ιησούς γεννήθηκε την 9η του μηνός Σαπέτ, που αντιστοιχεί στην 25η Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με τη νεώτερη έρευνα, το έργο αυτό ανάγεται στα τέλη του 9ου αιώνα και θεωρείται αμφιλεγόμενο και νόθο.

Το 386 ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρότρυνε την εκκλησία της Αντιόχειας να συμφωνήσει στην 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της Γέννησης, και στην Ρώμη το καλεντάρι των Φιλοκαλίων (354 μ.Χ.) περιλαμβάνει στην ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, απέναντι από την παγανιστική Natalis invicti, δηλ. «γέννηση του ακατανίκητου (ήλιου)», την φράση «VIII kaalitan nattis Christus in Bethleem Iudea».

Τον καιρό του Αγ. Αυγουστίνου η ημερομηνία της εορτής της Γέννησης είχε καθοριστεί, πάντως ο Αυγουστίνος την παραλείπει από τον κατάλογό του με τις σημαντικές χριστιανικές επετείους (PL 33.200). Θεωρείται ότι θεμελιώδη σχέση με την επικράτηση αυτής της ημερομηνίας δεν είχε μόνο το χειρόγραφο του Ιωσήπου, αλλά και η ανταγωνίστρια του Χριστιανισμού λατρεία του ήλιου, με την γιορτή του Dies Natalis Solis Invicti, όπως ήταν ο πλήρης τίτλος της (ημέρα γέννησης του ακατανίκητου Ήλιου).

Όπως ειπώθηκε, οι πρώτοι Χριστιανοί, δεν γιόρταζαν γενέθλια ανθρώπων, πιθανώς λόγω της σχέσης των γενεθλίων με την αστρολογία και τη μαντεία, παγανιστικές συνήθειες της εποχής και ίσως για λόγους αποστασιοποίησης από τις γενέθλιες εορτές των Ρωμαίων αυτοκρατόρων αλλά και άλλων θεοτήτων που συνηθιζόταν επί αιώνες να γιορτάζονται τα γενέθλιά τους.

Τον 3ο αιώνα, με τις ριζικές αλλαγές που επήλθαν στην Εκκλησία από τον ηλιολάτρη αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, φαίνεται πως παραμερίστηκαν οι αντιρρήσεις όσον αφορά τον εορτασμό των γενεθλίων του Χριστού-Θεού, κατά το πρότυπο του εορτασμού των γενεθλίων του θεού Ήλιου στις 25 Δεκεμβρίου.

Μερικοί πιστεύουν ότι αυτό έγινε καθώς η πλειονότητα των Χριστιανών ήταν πλέον Εθνικοί (μη Ιουδαίοι), οι οποίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους νομοταγείς Ρωμαίους για τους οποίους τα γενέθλια ήταν απλά μέρος της κουλτούρας τους. Εντούτοις, ακόμη και στις αρχές του 5ου αιώνα κάποιοι Χριστιανοί αρνούνταν να αποδεχτούν τον εορτασμό των Χριστουγέννων, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα με βάση τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης.

Επί Πάπα Ιουλίου Α' (336-332) τα Χριστούγεννα σταμάτησαν να γιορτάζονται μαζί με τα Θεοφάνεια και θεσπίσθηκε ως επέτειος η 25 Δεκεμβρίου

Θα πρέπει πάντως να ληφθεί υπόψη ότι με βάση τα βιβλικά κείμενα και τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, σε καμία περίπτωση η γέννηση του Χριστού δεν γινόταν αντιληπτή με τον ίδιο τρόπο όπως η γέννηση οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Εξάλλου, οι περισσότεροι κατανοούσαν τον χριστιανισμό ως κατά βάση ιστορικό και άρα δυναμικό και όχι κάτι στατικό ή αδρανές. Εφόσον οι δομές είχαν μεταβληθεί δραματικά, ήταν δύσκολο οι αντιρρήσεις που επικρατούσαν επί κυριαρχίας της ειδωλολατρίας να εξακολουθούν να εμποδίζουν τον εορτασμό μιας τόσο σημαντικής στιγμής στην ιστορία του χριστιανισμού. Πόσο μάλλον όταν η έναρξη εορτασμού των Χριστουγέννων θεωρήθηκε ότι δεν ήταν αντίθετη προς την Κ.Δ.. Όταν πλέον ο Χριστιανισμός βγήκε από την εποχή των διωγμών και κλήθηκε να συμβάλει ως αναμορφωτικός και ενοποιητικός παράγοντας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προσπάθησε να ακυρώσει το περιεχόμενο των ειδωλολατρικών εθίμων που ήταν δημοφιλή τότε μετατρέποντας το περιεχόμενό τους σε χριστιανικό.

Τρεις αιώνες μετά τη γέννηση του Χριστού ορίσθηκαν χρονολογικά ο ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η γέννηση του Χριστού.

Οι ιστορικές πηγές υποδεικνύουν ότι ο εορτασμός των Χριστουγέννων άρχισε να τηρείται στη Ρώμη γύρω στο 335, αν και κάποιοι ερευνητές βασιζόμενοι σε αρχαίους ύμνους με χριστουγεννιάτικη θεματολογία θεωρούν ότι τα πρώτα βήματα που οδήγησαν στον εορτασμό αυτό έγιναν μέσα στον 3ο αιώνα. Η παράδοση θεωρεί ότι η αρχαιότερη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων εκφωνήθηκε από τον Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το έτος 376 μ.Χ.

Επί Πάπα Ιουλίου Α' (336-332) τα Χριστούγεννα σταμάτησαν να γιορτάζονται μαζί με τα Θεοφάνεια και θεσπίσθηκε ως επέτειος η 25 Δεκεμβρίου κατόπιν έρευνας των αρχείων της Ρώμης, όπως πιστεύεται, επί της απογραφής που έγινε επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου, σε συνδυασμό με υπολογισμό ρήσης του Ευαγγελίου (το οποίο και συνέτεινε) του Προδρόμου λεχθείσα περί τον Χριστόν: «Εκείνος δει αυξάνειν, εμέ δε ελατούσθαι» (Ιωάνν. γ'30). Με βάση αυτή την υποθετική πηγή, η Γέννηση του Χριστού ορίσθηκε κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο όπου και αρχίζει η αύξηση των ημερών.

Μία από τις πολλές ερμηνείες για τον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας εορτασμού, αναφέρεται στην επιθυμία του Χριστιανισμού να εκχριστιανίσει σκόπιμα τις αρχαίες ειδωλολατρικές γιορτές όπως τη μεγάλη εθνική εορτή του «ακατανίκητου» θεού Ήλιου (Dies Invictis Solis) και τον εορτασμό των γενεθλίων του Μίθρα που ήταν διαδεδομένα σε όλη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ο εορτασμός αυτής της ημέρας ως ημέρας γέννησης του Χριστού έπρεπε να συντελέσει στον εξοβελισμό σημαντικών παγανιστικών (μη χριστιανικές) γιορτές που τηρούνταν εκείνον τον καιρό, όπως τα Σατουρνάλια και τα Μπρουμάλια.

Με τον τρόπο αυτό οι Χριστιανοί επιβεβαίωσαν την επικράτηση της πίστης τους ενάντια στις ειδωλολατρικές θεότητες, δίνοντας ένα εντελώς νέο, χριστιανικό περιεχόμενο στις γιορτές αυτές: ο Ήλιος της Δικαιοσύνης ήταν ο Χριστός της Παλαιάς Διαθήκης, το «φως του κόσμου» (Ιωάν. 8:12) και όχι ο θεός Ήλιος των Ρωμαίων, ενώ ο χριστιανικός κόσμος γιόρταζε με δοξολογία («σύν τώ αγγέλω πλήθος στρατιάς ουρανίου αινούντων...δόξα εν υψίστοις Θεώ καί επί γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία» Λουκ. 2:13-14) αυτό το χαρμόσυνο για όλους γεγονός «ιδού γάρ ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί τώ λαώ» (Λουκ. 2:10).

Ένας πρακτικός λόγος που θέτει υπό αμφισβήτηση ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με τις Γραφές οι βοσκοί στη Βηθλεέμ είχαν τα κοπάδια τους στην ύπαιθρο, όταν ο άγγελος Κυρίου τους ανήγγειλε τη γέννηση του Σωτήρα. Στα εύκρατα κλίματα, οι χειμερινοί μήνες είναι παγεροί, κάνει πολύ κρύο και πέφτουν πολλές βροχές.

Γι' αυτόν τον λόγο οι βοσκοί με τα κοπάδια τους δεν βρίσκονται στην ύπαιθρο, αλλά στα χειμαδιά τους.

Από τη Δύση ο εορτασμός της Γεννήσεως στις 25 Δεκεμβρίου πέρασε και στην Ανατολή γύρω στο 376. Με τον χρόνο επεκράτησε σε όλο τον χριστιανικό κόσμο εκτός της Αρμενικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που συνεχίζει τον συνεορτασμό με τα Θεοφάνια.

Το 529 ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός απαγόρευσε την εργασία και τα δημόσια έργα κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και τα ανακήρυξε δημόσια αργία. Ως το 1100, καθώς είχε επεκταθεί η δράση των ιεραποστολών στις παγανιστικές ευρωπαϊκές φυλές, όλα τα έθνη της Ευρώπης γιόρταζαν τα Χριστούγεννα. Εντούτοις, αργότερα, εξαιτίας της Μεταρρύθμισης απαγορεύτηκε ή περιορίστηκε κατά περιόδους η τήρησή του εορτασμού τους σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική, καθώς θεωρούνταν ότι περιλάμβανε σε μεγάλο βαθμό ειδωλολατρικά στοιχεία.

 

Οι αντίθετες απόψεις και τα διάφορα επιχειρήματα

Το θέμα των εορτών, είναι ένα ακόμα θέμα που έχει γίνει αντικείμενο επιθέσεων από διάφορες Προτεσταντικές ομάδες. Ειδικά η ημερομηνία της γεννήσεως τού Κυρίου Ιησού Χριστού, θεωρείται από πολλούς πολέμιους της Εκκλησίας ως ένα αποδεδειγμένο λάθος της Εκκλησίας. Έτσι, με τη συνήθη προχειρότητα, ο ένας αντιγράφει τον άλλο, διαιωνίζοντας με ανευθυνότητα τα επιχειρήματά τους, τα οποία στη συνέχεια θα αποδείξουμε εσφαλμένα.

 

H λογική τού επιχειρήματος

Το 529 ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός απαγόρευσε την εργασία και τα δημόσια έργα κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και τα ανακήρυξε δημόσια αργία.

H μέθοδος που ακολουθούν οι αρνητές των Χριστουγέννων για να αποδείξουν λάθος την ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου ως ημερομηνία γεννήσεως του Κυρίου, είναι έμμεση. Επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία γι' αυτή, στηρίζονται στη γέννηση του Ιωάννη του Προδρόμου, για τον οποίο η Αγία Γραφή μας λέει ότι γεννήθηκε 6 μήνες πριν από τον Κύριο Ιησού (Λουκάς 1/α΄ 24 - 26).

Σ' αυτά τα εδάφια, φαίνεται ότι η Παναγία συνέλαβε τον Ιησού 6 μήνες μετά τη σύλληψη του Ιωάννη από την Ελισάβετ, συνεπώς αυτή ήταν και η διαφορά ηλικίας τους. Για να υπολογίσουν την ημερομηνία γεννήσεως του Ιωάννη, χρησιμοποιούν το εδάφιο Λουκάς 1/α΄ 23, 24, όπου αναφέρεται ότι η Ελισάβετ έμεινε έγκυος αμέσως «μετά τις ημέρες της λειτουργίας» του ιερέα Ζαχαρία στο Ναό, που ήταν πατέρας του Ιωάννη. Αν λοιπόν βρούμε πότε ήταν οι ημέρες λειτουργίας του Ζαχαρία, μπορούμε να βρούμε τη γέννηση του Ιωάννη, και κατ' επέκταση τη γέννηση του Ιησού Χριστού. Από το Λουκάς 1/α΄ 5, πληροφορούμαστε ότι ο Ζαχαρίας ιεράτευε κατά την «εφημερία Αβιά». Αυτή ήταν μία από τις 24 εφημερίες που είχαν οι Ισραηλίτες για τους ιερείς τους. Τα ονόματα και η σειρά των 24 εφημεριών, φαίνονται στο Α΄ Χρονικών 24/κδ΄ 7 - 18. Εκεί, στο εδάφιο 10, φαίνεται ότι η εφημερία του Αβιά ήταν η 8η. Έτσι, διαιρώντας τους 12 μήνες του χρόνου με το 24, βγαίνουν 15 ημέρες για κάθε εφημερία. Η εφημερία του Αβιά λοιπόν, είναι το 8ο δεκαπενθήμερο της κάθε χρονιάς.

Από πότε όμως θα πρέπει να αρχίσουμε να μετράμε; Το Εβραϊκό έτος, δεν άρχιζε τον Ιανουάριο. Αυτό το βλέπουμε στην Έξοδο 12/ιβ΄ 1,2, που λέει για το μήνα Νισσάν ή Αβίβ της Εξόδου του Ισραήλ από την Αίγυπτο: «Ο μην ούτος θέλει είσθαι εις εσάς αρχή μηνών. Πρώτος των μηνών...» Έτσι λοιπόν, οι Προτεστάντες για να βρουν την εφημερία Αβιά, λογαριάζουν 8 δεκαπενθήμερα, αρχίζοντας από τα μέσα Μαρτίου, στα οποία αντιστοιχεί η αρχή του μηνός Νισσάν ή Αβίβ.

Έχουμε λοιπόν:

15 Μαρτίου + 8 δεκαπενθήμερα = 15 Ιουλίου: Τέλος εφημερίας Αβιά, και αρχή εγκυμοσύνης της Ελισάβετ.

15 Ιουλίου + 6 μήνες = 15 Ιανουαρίου: Εγκυμοσύνη της Παναγίας.

15 Ιανουαρίου + 9 μήνες = 15 Οκτωβρίου περίπου η γέννηση του Ιησού.

 

Tα λάθη τού παραπάνω υπολογισμού

Για όσους δε γνωρίζουν, ο παραπάνω υπολογισμός φαίνεται σωστός και λογικός. Με λίγη προσοχή όμως, τα λάθη αποκαλύπτονται:

1Ο σφάλμα: Ο υπολογισμός αυτός, στηρίζεται στη σειρά των εφημεριών, τότε που πρωτοξεκίνησαν να λειτουργούν. Όταν όμως η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 587 π.Χ., οι εφημερίες έπαψαν, και οι εφημέριοι σκορπίστηκαν. Όταν λοιπόν επέστρεψαν από την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, και ξανάρχισαν να λειτουργούν, η σειρά ήταν πλέον διαφορετική! Μπορούμε να τη διαβάσουμε στην Αγία Γραφή, στο Νεεμία 12/ιβ΄ 1 - 7. Τότε επέστρεψαν μόνο 4 από τις 24 εφημερίες. Εκεί παρατηρούμε ότι η εφημερία του Αβιά, δεν είναι πλέον 8η, αλλά 12η! Έτσι, θα πρέπει να προσθέσουμε στον παραπάνω υπολογισμό, ακόμα 4 δεκαπενθήμερα, και έτσι η γέννηση του Ιησού Χριστού, γίνεται:

15 Οκτωβρίου + 60 ημέρες = 15 Δεκεμβρίου περίπου η γέννηση του Χριστού!

Σκεφτείτε, πως αυτή η ημερομηνία, είναι εξαιρετικά κοντινή στις 25 Δεκεμβρίου, και θα ήταν εύκολο να εξηγηθούν αυτές οι 10 ημέρες, ώστε να υποστηρίξουμε ότι πράγματι ο Κύριος Ιησούς γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου. Επειδή όμως θέλουμε να είμαστε συνεπείς και σοβαροί με τα πιστεύω μας, δεν θα επιχειρήσουμε κάτι τέτοιο, παρά το ότι ο πειρασμός είναι μεγάλος ως αντίπραξη προς τους Προτεσταντικούς υπολογισμούς. Στην πραγματικότητα όμως, υπάρχουν περισσότερα σφάλματα στον υπολογισμό τους.

2Ο σφάλμα: Στην πραγματικότητα, καμία σοβαρή μελέτη επί του θέματος, δεν λέει ότι η κάθε εφημερία ιεράτευε επί δεκαπέντε ημέρες. Η εφημερία ήταν μόνο για μία εβδομάδα, από Σάββατο σε Σάββατο, και αυτό γινόταν δύο φορές το χρόνο. (Φλάβιος Ιώσηπος: «Αρχαιότητες», βιβλίο 7ο, 14: 7).

3Ο σφάλμα: Αν και οι εφημερίες προχωρούν κατ' έτος, οι Ισραηλίτες κάθε 3 χρόνια είχαν έναν εμβόλιμο μήνα. Εφ' όσον λοιπόν σε αυτό το μήνα θα υπηρετούσαν κάποιες εφημερίες, το νέο έτος θα αρχίσει με κάποια άλλη απ' ότι τα προηγούμενα. Με τα παραπάνω, θέλουμε να πούμε ότι τουλάχιστον προς το παρόν, δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσουμε την ημερομηνία γέννησης του Κυρίου, και κατά συνέπεια το επιχείρημα της εφημερίας Αβιά είναι άτοπο.

 

Άλλα επιχειρήματα

Ένα άλλο επιχείρημα κατά των Χριστουγέννων, στηρίζεται στο θέμα της απογραφής, που έκανε τον Ιωσήφ και τη Μαρία να πάνε στη Βηθλεέμ. Λένε ότι δεν είναι δυνατόν να έγινε η απογραφή το Δεκέμβριο, καθώς λόγω της κακοκαιρίας θα ήταν δύσκολο να ταξιδέψει ο κόσμος. Εδώ όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι περίοδοι απογραφής, θα έπρεπε να είναι χειμερινές, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, που σε άλλες εποχές θα είχαν πολλή δουλειά, και θα πάθαιναν οικονομική ζημιά. Λένε επίσης, ότι δεν είναι δυνατόν να ήταν Δεκέμβριος, καθώς υπήρχαν κατά την αφήγηση ποιμένες που αγρυπνούσαν στην ύπαιθρο.

Κατ' αρχήν, οι ποιμένες φύλαγαν σκοπιά τη νύκτα, και το κείμενο δεν λέει ότι βρίσκονταν στο ύπαιθρο. Από τα κλιματολογικά στοιχεία της περιοχής εκείνης, γνωρίζουμε ότι εκεί ο Χειμώνας είναι αρκετά ήπιος, και τουλάχιστον για κάποια μικρή περίοδο της νύκτας και εναλλάξ, θα μπορούσαν οι ποιμένες να φυλούν σκοπιές χωρίς πρόβλημα ψύχους.

Κάποια αρχαία πληροφορία από τον Ιώσηπο, μας λέει ότι η απογραφή που έγινε κατά τη γέννηση του Κυρίου Ιησού, έγινε την 9η του μηνός Σαπέτ. (Το χειρόγραφο αυτό πάρθηκε από τον Τίτο, και φυλάσσεται σε μουσείο της Ρώμης). Η 9η του μηνός Σαπέτ, είναι περίπου η 25η Δεκεμβρίου.

Δεν θέλουμε όμως να θεωρήσουμε το θέμα αυτό τόσο σημαντικό, καθώς οι ημερομηνίες δεν έχουν τόση σημασία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γιορτάζουμε ημερομηνίες. Στην Εκκλησία κηρύττουμε το Ευαγγέλιο. Έτσι, τη μια μέρα τονίζουμε τη γέννηση του Κυρίου, την άλλη το γεγονός ότι βαπτίστηκε, την άλλη ότι σταυρώθηκε για εμάς, ή ότι αναλήφθηκε. Και αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε ημέρα του έτους.

 

Τα ρεβεγιόν

Οι αρνητές των Χριστουγέννων, κατηγορούν τους Χριστιανούς ότι εκείνο τον καιρό επιδίδονται σε καταχρήσεις και γλέντια, που μόνο τη σάρκα εξυπηρετούν, και δεν έχουν σχέση με τη γέννηση του Κυρίου. Φυσικά, τα ρεβεγιόν δεν είναι Χριστιανική συνήθεια! Ούτε και η Εκκλησία τα επιδοκιμάζει, καθώς μετά από ένα ρεβεγιόν εκείνες τις ημέρες, πώς θα μπορέσουμε να ξυπνήσουμε το πρωί, και θα συγκεντρωθούμε στην Εκκλησία; Πώς θα υποδεχθούμε το πρωί τον Κύριό μας, τον «Ήλιο της Δικαιοσύνης», και θα κοινωνήσουμε; Τα γλέντια λοιπόν είναι μια συνήθεια που δεν έχει σχέση με την Εκκλησία, και δεν είναι συνεπές να κατηγορείται η Εκκλησία γι' αυτά. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι τις ημέρες εκείνες, πλήθος άκρων Προτεσταντών που κατηγορούν τα ρεβεγιόν, επιδίδονται (λόγω των αργιών) σε παρόμοια γλέντια με πολλούς αμελείς προς της πίστη τους «Χριστιανούς». Οι Χριστιανοί απλώς χαίρουν για το χαρμόσυνο γεγονός της ενανθρώπισης, και ανταλλάσσουν δώρα, κατά τα λεχθέντα στην Αγία Γραφή, στο Νεεμίας 8/η΄ 9,10:

Τέλος, απαντώντας σ' αυτούς που λένε ότι οι Χριστιανοί υιοθέτησαν μια ειδωλολατρική γιορτή, που εορταζόταν στις 25 Δεκεμβρίου από τους ειδωλολάτρες, (τη γέννηση του θεού Ήλιου), τονίζουμε ότι το αντίθετο συνέβη!

Στην πραγματικότητα, η Εκκλησία εξαγίασε τη βεβηλωμένη αυτή ημερομηνία, αντικαθιστώντας μία ειδωλολατρική γιορτή με την εορτή του Ηλίου της Δικαιοσύνης του Ιησού Χριστού, προς σωτηρία των ειδωλολατρών.

Πηγή  πληροφόρησης : http://fourtounis.gr

^ κορυφή σελίδας


 

 

Κεντρική Σελίδα

 

Ιστορικά στοιχεία

 

Φωτογραφικό Υλικό

 

Πηνειός ποταμός

 

Αθλ.Σύλλογος ΑΤΡΑΞ

 

Μορφωτ. Σύλλογος

 

Φωτό του Σήμερα

 

Φωτό του χθες

 

Διάφορα

 

 

 

 

 

 

 


για την καλύτερη προεπισκόπηση χρησιμοποιείστε Internet Explorer 6+ ή συμβατή εφαρμογή.

© Atrax - Piniada 2009 (creation ippocampus ds)

 

www.000webhost.com